David are you there?

Wanneer ik Nina Simone hoor zingen, dan voel ik de pijn. Niet zomaar een pijn, maar een diepgewortelde existentiële pijn. Een pijn, die door merg en been gaat en vertelt hoe onrechtvaardig en naar het leven is.

David Bowie was vorig jaar overleden. Op televisie en op Facebook waren David Bowieer velerlei hommages aan hem gewijd. Ik stuitte op een gegeven moment op beeldmateriaal van Nina Simone. Zij bleek een goede vriendin van hem te zijn en zij was behoorlijk op hem gesteld. Dat bleek ook uit de filmbeelden. Zij gaf een concert en iemand had haar blijkbaar er op geattendeerd dat David Bowie in de zaal was. Maar hij was er niet. Zij stopte op een gegeven moment met spelen en riep hem op. Maar hij reageerde niet en zij was pijnlijk teleurgesteld…. je voelde haar verdriet.

Nina Simone heeft een zeer lange periode in Nederland gewoond; zo ook haar ex-man. Echter in verschillende periodes. Hij in de jaren 60 en zij in de jaren 80. Haar ex-man was een tijdje de minnaar van mijn moeder eind jaren 60 en later van de ex-vrouw van Simon Vinkenoog, de dichter-schrijver. Bij haar verwekte hij een zoon. Hij was toen al gescheiden van Nina.

Maar dat maakt haar voor mij niet bijzonder; Wat haar bijzonder maakt is dat ik altijd haar pijn voel en haar muziek het rauwe leven overbrengt. Zij behoort voor mij net als Miles Davis tot één van de grootste performers aller tijden. Haar emotie en haar stem zijn ongeëvenaard.

Het is niet zozeer het leed van de Amerikaanse slaven, dan wel het leed wat mensen elkaar aandoen. De vernedering die men op anderen wil toeleggen. Daar zit de herkenning. Mensen hebben blijkbaar niet het goede voor elkaar en met al hun frustratie laten ze anderen lijden. Die pijn die hoor ik uit de mond van Nina Simone.

Ik had het met haar te doen, toen ik zag dat David Bowie niet in de zaal was. Al haar hoop ging weer verloren en dat verdiende zij niet. Zeker zij niet.