De burgerij

De neerbuiging op de onrechtvaardige burger; de woede die je voelt opkomen, het willen neerslaan van lafheid en burgerlijk handelen. Dit is wat je voelt bij de liedjes van Jaques Brel. Hij is kritisch en gevoelig en met een vlein mesje fileert hij zijn slachtoffers: de burgers, die alles willen houden bij het oude.

Dit was de tijd van de jaren 50 en 60, waarin de jeugd zich verzette tegen het ouderlijk gezag. Niet alleen in België en Nederland. Maar ook Amerika en Engeland. In Frankrijk stonden de studenten eind jaren 60 op tegen het bestuur; en 10 jaar daarvoor verzette de filmmakers v
an de Nouvelle Vague zich tegen de Cinema du Papa.

Jacques Brel is een van de grootste chansonniers die we hJacques Brelebben gekend. Zelf Edith Piaf of Yves Montand staan niet in zijn schaduw. Want zijn liedjes waren niet zo maar liedjes. het waren protest liederen, die verlangde naar een ander leven; en tegelijkertijd zaten ze vol gevoel en tederheid.

De schoonheid van zijn liederen ligt in het feit dat het elke andere zanger en musicus dwingt het zo te spelen dat het mooi blijft, hoe slecht de zanger ook zal zijn. Maar toch is er geen ander die ze zo goed heeft kunnen vertolken als hijzelf. Hij was het lied dat hij zong.

Er bestaan film opname -als het goed is een concert in de Olympia in Parijs- waarin hij ‘Ne me quitte pas’ zong met de volledige emotie die daar bij hoort, waarin je de pijn voelt die hij overbrengt met het lied… verlaat me niet!. Onnavolgbaar prachtig, en niet te herhalen. Het was ook het laatste lied van de voorstelling. En dan gebeurde het volgende: Er wordt natuurlijk ‘encore’ geroepen en hij komt terug voor een reprise. En hij begint weer ‘Ne me quitte pas’ te zingen met dezelfde emotie, dezelfde pijn als daarvoor. Hij veinsde niet, hij speelde niet. Hij was het lied; hij werd verlaten.

Zoals Frank Sinatra, was Jacques Brel ook de man van het goede leven. Drank en de sigaret. Uiteindelijk ging hij op een eiland in de Stille Zuid zee wonen om daar te sterven aan long kanker.
Hij is begraven vlak naast de beroemde schilder Paul Gauguin.

Telkens als ik de stem van Jacques Brel hoor, dan voel ik me Brel, dan voel ik me de opstandige rebel, die tegen de burgerlijkheid vecht.